Անկախության հռչակագրի հղումը նոր Սահմանադրության մեջ՝ ղարաբաղյան շարժումը վերսկսելու ճանապարհ

Իմ վերջին հայտարարությունից ելնելով, ցանկանում եմ մանրամասն բացատրել, թե ինչու է Անկախության հռչակագրի հղումը նոր Սահմանադրության մեջ անընդունելի։

Հարցը պարզ է։ Եթե մենք ընդունենք նոր Սահմանադրություն, որի նախաբանում կներառվի 1918 թվականի Անկախության հռչակագրին հղումը, դա կնշանակի, որ մենք շարունակում ենք ղարաբաղյան շարժումը։ Եվ եթե մենք շարունակում ենք ղարաբաղյան շարժումը, դա անխուսափելիորեն կվերսկսի հակամարտությունը Ադրբեջանի հետ։ Իսկ եթե մենք վերսկսում ենք հակամարտությունը, խաղաղությունը դառնում է հեռանկարային, ոչ թե ռեալ նպատակ։

Այս հարցը ոչ միայն ղարաբաղյան հարցի մասին է։ Այն նաև ինքնիշխանության և ինքնորոշման հարց է։ Եթե մենք պահպանում ենք հղումը հռչակագրին, մենք անուղղակիորեն ընդունում ենք «Արևմտյան Հայաստանի» և «Ծովից ծով Հայաստանի» դիսկուրսները, որոնք հակասում են մեր ներկայիս պետականության և ինքնիշխանության հիմնական սկզբունքներին։

Հասկանալի է, որ այս թեմայով բազմաթիվ քննարկումներ են ընթանում։ Սակայն իմ դիրքորոշումը հստակ է։ Մենք պետք է կանգնեցնենք ղարաբաղյան շարժումը, որպեսզի կարողանանք կենտրոնանալ Հայաստանի ներքին զարգացման և մեր քաղաքացիների անվտանգության վրա։

Ես, որպես Հայաստանի վարչապետ և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության առաջնորդ, պարտավոր եմ ներկայացնել այն քաղաքական տեսլականը, որը ձևավորվել է մեր վերջին 8 տարիների գործունեության ընթացքում։ Մենք միակ քաղաքական ուժն ենք, որը հստակ խոսում է Անկախության հռչակագրից հրաժարվելու անհրաժեշտության մասին։

Այս հարցը ժողովրդի կամքի հարց է։ Եթե Հայաստանի ժողովուրդը չընկալի «Իրական Հայաստանի» գաղափարախոսությունը, ես այսօր վարչապետ չէի լինի։ 2024 թվականին ես հստակ հայտարարեցի, որ որպես վարչապետ որոշում եմ կայացնում դադարեցնել ղարաբաղյան շարժումը, և եթե ժողովուրդը համաձայն չէ, ես կոչ եմ անում դուրս գալ փողոց և հեղափոխություն անել։ Առաջիկա ընտրություններում քաղաքացիները կունենան այդ հնարավորությունը։

Այս պատմական և քաղաքական հեղափոխությունը նշանակում է, որ մենք կկենտրոնանանք մեր ինքնիշխան պետության շահերի վրա և կգործենք բացառապես դրանցից ելնելով՝ հանուն Հայաստանի քաղաքացիների անվտանգության, բարեկեցության և խաղաղության։

Այս հարցը նաև հոգևոր արժեքների հարց է։ Ես կարծում եմ, որ Հայաստանում հոգևոր կյանքի բովանդակությունը աստիճանաբար թուլանում է, իսկ հենց եկեղեցու դեմ սկսված արշավն իրականացվում է հանուն դրա։ Ընտրություններում ժողովուրդը պետք է կայացնի «արդար դատավճիռ»։ Իմ կարծիքով՝ Հայ առաքելական եկեղեցին այսօր զբաղված է քաղաքական գործունեությամբ, այլ ոչ թե հոգևոր քարոզով։ Մեր Սուրբ եկեղեցին, ցավոք, աղտոտված է և վարակված։