Հայկական մարզաշխարհի վերածնումը և Գագիկ Ծառուկյանի դերը

Հայկական մարզաշխարհը վերածնվել է հենց «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության (ԲՀԿ) առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի՝ ազգային օլիմպիական կոմիտեի (ՀԱՕԿ) նախագահի պաշտոնում գտնվելու շնորհիվ։ Այս մասին ես գրում եմ՝ ի պատասխան ՀՀ վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանի վերջին արտահայտությունների, թե Ծառուկյանը, արդեն 70 տարեկան լինելով, պետք է հրաժարվի այդ պաշտոնից։

Արայիկ Հարությունյանի հարցումները, թե Գագիկ Ծառուկյանը ինչպես իրավունք ունի զբաղեցնել ՀԱՕԿ-ի նախագահի պաշտոնը, իսկ նա՝ Ծանրամարտի ֆեդերացիայի նախագահը՝ ոչ, իմաստ չունեն։ Ինչո՞ւ է նրանք, ովքեր ծանրամարտի ոլորտում ունեն սահմանափակ կամ բացակայում ունեն փորձ, պետք է դատարկ հիմնավորումներով քննադատեն այն մարդուն, ով իր քրտնաջան աշխատանքով և անդիմադիր կամքով հայկական սպորտը բերեց այսպիսի հաջողությունների։

Երբ 2004 թվականին, 48 տարեկան հասակում, ես ստանձնեցի ՀԱՕԿ-ի նախագահի պարտականությունները, հայկական սպորտը գտնվում էր խայտառակ վիճակում։ Մարզադպրոցները կիսաքանդ էին, ենթակառուցվածքները՝ ավերված, միջազգային ասպարեզում հաջողությունները՝ շատ սակավ, մարզիկները՝ անտեսված։ Շատերն էին հարցնում՝ արդյո՞ք դա պետք է ինձ։ Բայց իմ դիրքորոշումը հստակ էր՝ սա ոչ թե պարզապես իմ պատվի, այլ ամբողջ երկրի արժանապատվության հարցն էր։

Այդ օրվանից սկսած՝ մենք սկսեցինք աշխատել։ Իրականացվեցին տասնյակ նոր կառուցումներ և վերանորոգումներ մարզադպրոցներում, ապահովվեցին մարզագույքով։ Արտագաղթած մարզիկներից շատերը հետ վերադարձան և սկսեցին հանդես գալ եռագույնի ներքո։ Սահմանվեց մարզիկների խրախուսման և պարգևատրման նոր մշակույթ։ Հայկական մարզաշխարհը վերածնվեց։

Այս հաղթանակների ճնշող մեծամասնությունը մեր ծանրամարտիկների հաշվին է։ Ծանրամարտը դարձել է մեր ամենաշատ մեդալ բերող մարզաձևը՝ շնորհիվ իմ քրտնաջան աշխատանքի և անդիմադիր ներդրումների։

Հարցս Արայիկ Հարությունյանին այսօր էլ մնում է անփոփոխ։ Ինչպե՞ս դու հայտնվեցիր Ծանրամարտի ֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնում, ի՞նչ խոստումներ էիր տվել ծանրամարտի միջազգային ընտանիքում Հայաստանի դիրքերը բարելավելու մասին, որոնք այդպես էլ չկատարեցիր։ Արդյո՞ք հայ մարզաշխարհը ընդունեց քեզ, որպես ֆեդերացիայի նախագահ։

Այս հարցերը հռետորական չեն։ Դրանք ուղղված են ցույց տալու, որ հայկական սպորտի ճակատագիրը պետք է որոշվի ոչ թե տարիքի կամ քաղաքական խաղերի հիման վրա, այլ՝ արդյունքների, փորձի և սպորտի նկատմամբ սիրո հիման վրա։