Որպես «Հայաստան» ընդդիմադիր խմբակցության պատգամավոր, ես հարկի տեղում եմ նշել, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ստի մեջ է մեղադրվում՝ Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը հավերժացնող «Ծիծեռնակաբերդ» հուշահամալիրի վերականգնման հարցում։
Ապրիլի 18-ին, այցելելով հուշահամալիր՝ ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանի հետ, վարչապետը, տեսախցիկների առջև ողջ վստահությամբ հայտարարել է, թե 60 տարվա ընթացքում «ոչ ոք» չի վերականգնել այդ հուշահամալիրը։ Այս հայտարարությունը, որը հակիրճ ասած, պարզապես սուտ է, ցավոք սրտի, կլանում է նաև հուշարձանի համահեղինակ Սաշուր Քալաշյանը, ով չի փորձում այն ուղղել։ Ինքն էլ ի զորուժով պետք է նշեմ, որ նախարար Անդրեասյանի լռությունը, որը հաստատում է այս սուտը, նույնպես ցավալի է, քանի որ նա պետք է ի պաշտոնե իմանար հուշարձանի վերականգնման պատմությունը։
Այսպիսով, ստելը, հերքելը, չամաչելը, մոլորեցնելը և դեմոնիզացնելը դարձել են այս վարչակազմի մրցակցային առավելությունը։
Իրականությունը միանգամայն այլ է։ «Ծիծեռնակաբերդ» հուշահամալիրը, որը հավերժացնում է Հայոց ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակը, իր 60-ամյա պատմության ընթացքում բազմիցս վերականգնվել և բարեկարգվել է։
Օրինակ, 2003 թվականին՝ Ցեղասպանության 90-րդ տարելիցի շրջանակներում, «ԼԻՆՍԻ» հիմնադրամի միջոցներով իրականացվել է համապարփակ վերակառուցում։ Այդ ժամանակ փոխվել են քարերը, հիմնովին արդիականացվել է բունկերը, հուշարձանը լիովին մաքրվել է ավազաշիթային եղանակով, ամբողջությամբ փոխվել է ոռոգման ցանցը և տեղադրվել է նոր լուսավորություն, փոխվել են եզրաքարերը, իրականացվել է ծառատունկ, տեղադրվել է ձայնային համակարգ, վերանորոգվել են աստիճանները և փոխվել է հետիոտնային ճանապարհը։
Ի տարբերություն այսօրվա «խայտառակ» գործընթացի, 22 տարի առաջ իրականացված վերակառուցման ժամանակ պահպանվել են բոլոր քաղաքաշինական, ճարտարապետական և պատմամշակութային ասպեկտները։
Հուշահամալիրը վերականգնվել է նաև Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի շրջանակներում, երբ Ցեղասպանության ճանաչումն ու դատապարտումը դարձել էր արտաքին քաղաքական օրակարգի մաս։ Այդ ժամանակ աշխարհի ավելի քան 80 երկրների ներկայացուցիչներ պետք է այցելեին հուշահամալիր՝ հարգելու զոհերի հիշատակը։
1995 թվականի ապրիլի 24-ին՝ Ցեղասպանության 80-րդ տարելիցի շրջանակներում, բացվեց Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը, որը դարձավ հուշահամալիրի չորրորդ բաղադրիչը։ Եվ ի տարբերություն այսօրվա վարչակազմի, նախկին ոչ մի իշխանություն չի վախեցել Հայոց ցեղասպանության հիշատակի հավերժացման և այդ հարցի միջազգայնացման ծրագրերից ու չի զիջել մեր անցյալն ու հիշողությունը ժխտող թուրքական ճնշումներին՝ նույնիսկ խորհրդային տարիներին։
Այս փաստերը հիմնավորում են իմ մեղադրանքը։ Որպես պատգամավոր, ես պարտավոր եմ պաշտպանել մեր պատմությունը և հիշողությունը։
