By Գրետա Միրզոյան 
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Հայոց ցեղասպանության 111-րդ տարելիցի կապակցությամբ հրապարակված ուղերձը, իմ կարծիքով, պարունակում է մի շարք խորապես անհանգստացնող և վտանգավոր մտքեր, որոնք հակասում են պատմական ճշմարտությանը և հայկական արժեքներին։
Ուղերձում առկա են հայտարարություններ, որոնք ցեղասպանությունը ներկայացնում են որպես «հայ ժողովրդին միջազգային ինտրիգների մեջ ներքաշելու պրակտիկայի հետևանք», իսկ հայ ժողովրդին՝ «հայրենիք փնտրելու միջազգայնորեն ճանաչված տարածքներից դուրս»։ Այս մոտեցումը ոչ միայն անհամեմատելի է իրականության հետ, այլև ունի խորը, վտանգավոր ենթատեքստ։
Այս տրամաբանությունը փորձ է կատարել հայկական մտքի լվանալը ռելյատիվիզմի սկզբունքով։ Եթե ճիշտ ու սուտ չկա, ուրեմն չկա և բացարձակ արժեք։ Եթե բացարձակ արժեք չկա, ուրեմն անիմաստ է կյանք տալ, նահատակվել բացարձակ արժեքների՝ Հայրենիքի ու Հավատքի համար։ Այս տրամաբանությունը հրաժարվելու կոչ է մեր արդարությունից՝ ըստ էության, հանձնելով այն ուրիշների «արդարությանը»։
Այս հայտարարությունները, իմ կարծիքով, փաստացի, հետևում են թուրքական քարոզչությանը և փորձում են ցեղասպանության համար մեղավոր դարձնել հայ ժողովրդին։ Դրանք լռության է մատնում 1915 թվականի ուղիղ շարունակություն հանդիսացող Արցախի հայաթափումն ու բացահայտ մշակութային եղեռնը։
Այս ուղերձը հաջորդում է վարչապետի նախորդ տարվա հայտարարություններին, որոնցում նա կասկածի տակ էր դրել Օսմանյան կայսրությունում Հայոց ցեղասպանության փաստը՝ հարցադրելով, թե ինչպես է այն 1939 թվականին չլինելու, իսկ 1950 թվականին հայտնվելու օրակարգում։
Հիշեցնենք, որ Հայոց ցեղասպանությունը 20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունն էր, որն իրականացվել է Օսմանյան կայսրության կողմից 1915 թվականի ապրիլի 24-ից սկսած՝ սկզբում հայ մտավորականների ձերբակալություններով, ապա՝ հայերի զանգվածային բնաջնջմամբ։ Այս հանցագործության հետևանքով զոհ դարձել է ավելի քան 1,5 միլիոն անմեղ մարդ։ Այն ճանաչված է աշխարհի բազմաթիվ երկրների և միջազգային կազմակերպությունների կողմից։