Հայաստանի իշխանությունները, ըստ «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության վարչության անդամ Նարեկ Կարապետյանի, օգտագործում են Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը՝ իրենց ներքին քաղաքական խնդիրները լուծելու համար։ Այս հայտարարությունը կուսակցության անդամը արել է Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիրում՝ սուրբ նահատակների հիշատակը հարգելու ընթացքում։
Կարապետյանը նշել է, որ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը պետք է ծառայի երկու հիմնական նպատակների։ Դրանցից առաջինը, ըստ նրա, պատմության կրկնությունը կանխելն է։ «Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը հրահրում է աշխատանքներ, որոնք ուղղված են կանխարգելման մեխանիզմների ստեղծմանը։ Այս հարցը հատկապես կարևոր է Հայաստանի համար, որը գտնվում է մի տարածաշրջանում, որտեղ միջազգային աջակցությունը կենսական նշանակություն ունի», – ասել է նա։
Երկրորդ կարևոր կողմը, ըստ կուսակցության ներկայացուցչի, այն է, որ հիշատակը պետք է հարգանքով վերաբերվի ոչ թե որպես թվերի, այլ որպես մարդկանց ճակատագրերի։ «Մենք պետք է հիշենք այն մարդկանց, ովքեր իրենց հավատը, ազգությունը և լեզուն չեն փոխել՝ հենց այդ պատճառով էլ ենթարկվելով կոտորածի։ Ուստի մեզ համար անընդունելի է, երբ այս ողբերգությունը, որը պետք է լինի մեր ազգային հիշողության հիմնաքարը, օգտագործվում է որպես քաղաքական գործիք», – նշել է Կարապետյանը։
Նա նաև հստակեցրել է, որ Հայաստանի իշխանությունների կողմից ցեղասպանության հիշատակը մոռացության մատնելը կարող է հանգեցնել իրավական երաշխիքների բացակայության։ «Եթե մենք մոռանում ենք մեր անցյալը, թույլ ենք տալիս, որ ապագայում մեր հետ նույն կերպ վարվեն», – նախազգուշացրել է նա՝ նշելով, որ այս պայմաններում Ադրբեջանի պահանջները՝ իբր 300 000 ադրբեջանցիների Հայաստան վերադառնալու իրավունքի մասին, դառնում են ներքին սպառնալիք։
Կարապետյանը վստահ է, որ Հայաստանի պահանջը պետք է լինի միայն Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը, որը, ըստ նրա, պետք է ապահովի ոչ թե տարածքային, այլ արդարության վերականգնումը։ «Մենք պատրաստ ենք վերականգնել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ առանց նախապայմանների, սակայն անհրաժեշտ է, որ թուրք հանրությունը հանդիպի իր պատմության ճշմարտությանը», – եզրափակել է նա՝ ընդգծելով, որ միայն այդպիսով կարելի է հաստատել երկարատև խաղաղություն տարածաշրջանում։
